از تکنیک های مصاحبه است که، مصاحبه شونده را کمی عصبی کرده تا خود شکافی کند... حالا باید عمو مهر را عصبی کرد تا جواب گرفت.

در این شماره می خوانید:

هیس! فیلم سازان ما دارند واقعاً عاشق فیلم کوتاه می شوند، پیش رندان رقم از سود و زیان این همه نیست، سازنده ی این فیلم من دیوانه هستم، اگر یک شهر یک ترانه را بخواند، آنجلوپلوس و فیلم های کوتاه اش، تقد فیلم و...

امشب برج میلاد شاهد شلوغ ترین شب جشنواره بود. این واژه ی توقیف هر زمان که به دنبال فیلمی شنیده میشود چنین فضایی را در کشور جو زده ی ما به همراه دارد. اما باید آگاهانه تر و کمی با درایت از این واژه استفاده کنیم. فیلم زم هریر واقعاً شایسته به کار بردن واژه توقیف نیست! با استفاده از این واژه اعتباری به فیلم سنجاق می شود که تنها نتیجه ی آن تحمل کردن و بیرون نیامدن از سالن نمایش دهنده فیلم است. همه در یک شب سرد زمستانی زحمت به برج میلاد آمدن را به جان خریده بودند برای دیدن فیلمی که قرار است تنها یک شب به نمایش گذاشته شود و همه می خواستند که این شانس را از دست ندهند، اما برنده کسی بود که در گرمای خانه خود استراحت می کرد. فیلم نجیب و شریف صد سال به این سالها هم توقیفی بود و زم هریر هم توقیف ولی تفاوت از زمین تا آسمان است. 

در فیلم صد سال به این سالها ساخته ی سامان مقدم یک مقام  دولتی از ایران عذرخواهی کرد.